Elbląg, 12 Lutego 4 - Więzienie Karno-Śledcze (1945 - 1956)

W świetle dokumentacji początki więzienia w Elblągu sięgają 1903 r.. Początkowo powstał cztero kondygnacyjny budynek penitencjarny wybudowany na planie litery T. W więzieniu mogło wówczas jednorazowo przebywać do 182 osadzonych (171 miejsc dla mężczyzn i 11 dla kobiet).W okresie III Rzeszy w więzieniu osadzano osoby z mniejszymi wyrokami. Skazanych na karę śmierci przewożono do więzienia w Królewcu, a więźniów z wyższymi wyrokami do innych zakładów lub obozów. W czerwcu 1945 r., więzienie przejęło od Armii Czerwonej MBP, powierzając funkcję naczelnika z dniem 15 czerwca Leonowi Bigoszewskiemu, który kierował obiektem do listopada 1947 r. W lipcu 1946 r. liczbę miejsc w więzieniu ustalono na 600 (w 1947 r. zredukowano ją do 380), ale w rzeczywistości nigdy nie przebywało w nim aż tylu osadzonych. Według dostępnej dokumentacji liczba więźniów nie przekraczała 250. Było to spowodowane również zabudową więzienia. Według wykazu z 1948 r. w placówce znajdowało się 150 cel pojedynczych i 12 cel wieloosobowych. Część z nich wykorzystywana była przez administrację placówki, gdyż poniemiecki budynek administracyjny jeszcze na początku lat pięćdziesiątych nie został odbudowany. W 1954 r. liczbę miejsc w więzieniu ograniczono do 230. Na terenie kompleksu znajduje się mur ze śladami, które wedle niektórych świadków stanowią pozostałości po kulach plutonów egzekucyjnych. Według niepotwierdzonych relacji podczas prac ziemnych przeprowadzanych tu w latach sześćdziesiątych natrafiono na szkielety ludzkie (brak jednak bliższych informacji na ten temat). Więzienie znajdowało się w sąsiedztwie sądu, co niewątpliwie ułatwiało prowadzenie spraw. Piwnice budynku sądowego wykorzystywano również jako podręczny areszt.