Starogard Gdański, Kościuszki 30 A - Więzienie Karno-Śledcze (1945 - 1956), Grupa Filtracyjna WUBP w Gdańsku (1950 - 1956)

Więzienie w Starogardzie Gdańskim zbudowano w latach 1893–1895 (rozbudowa 1903–1912).  Od listopada 1918 r. więzienie przejęła polska administracja i nadała mu charakter karno-śledczy. Przetrzymywano w nim głównie osoby skazane na karę do roku pozbawienia wolności. Do wybuchu II wojny światowej był to jeden podłużny i podpiwniczony czterokondygnacyjny gmach w kształcie litery T, do którego przylegały niewielkie place. Całość kompleksu była otoczona wysokim murem. Więzienie było podzielone na trzy oddziały, które odpowiadały poszczególnym piętrom. Posiadało izbę chorych i kaplicę (na trzecim piętrze). W pobliżu znajdował sie gmach XIX-wiecznego w sądu, który był połączony z nim podziemnym przejściem. 1 września 1939 r. w więzieniu przebywało około 240 więźniów. W kolejnych tygodniach do więzienia trafiali działacze polscy i zakładnicy zatrzymani na Kociewiu. Stąd wywożono ich do miejsc masowych mordów, w tym do Szpęgawska oraz do obozów w Nowym Porcie i Stutthofie. Administracja niemiecka początkowo ustaliła liczbę miejsc w więzieniu na 156 (mężczyźni) i 22 (kobiety). Wkrótce potem ze względu na m.in. likwidacji kaplicy, ogólną liczbę miejsc zwiększono do 700. Na początku 1945 r.  więzienie zostało zajęte przez NKWD, a z dniem 26 kwietnia 1945 r. przejęła je polska administracja. W latach 1945–1956 placówka funkcjonowała jako więzienie karno-śledcze przeznaczone dla czterystu osób. Po kontrolach prokuratorskich z roku 1954 maksymalną pojemność więzienia ustalono na 219 miejsc. Obecnie budynek funkcjonuje jako areszt śledczy.