Wanda Bobulska (1911-1970), członkini ZHP, ranna w powstaniu warszawskim

Wanda Bobulska urodziła się  27 X 1911 r. w Warszawie, była córką  Zygmunta Przyborowskiego i Cecylii z d. Jasińskiej. Uczęszczała do Gimnazjum Żeńskiego Marceliny Jaworskiej w Żyrardowie, które ukończyła w 1933 r. W młodości należała do Związku Harcerstwa Polskiego. W grudniu 1933 r. wyszła za mąż za kpt. Wojciecha Bobulskiego i zamieszkała z nim w Wawrze przy ul. Płowieckiej 109b. W 1934 r. na świat przyszło ich jedyne dziecko – syn Wojciech. Po 17 IX 1939 r. kpt. W. Bobulski przez Rumunię przedostał się do Francji, a następnie do Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 3 IV 1942 r. (wiadomość o śmierci męża dotarła do W. Bobulskiej dopiero w 1946 r.). W latach 1940–1945 W. Bobulska pracowała w Wydziale Ewidencji w Urzędzie Gminy Wawer (przemianowanym później na Gminną Radę Narodową Gminy Wawer). W okresie wojny nie angażowała się w działalność niepodległościową w strukturach Polskiego Państwa Podziemnego. W czasie powstania warszawskiego została dwukrotnie ranna. Trafiła do obozu w Pruszkowie, po czym została ewakuowana do Krakowa. Kilka miesięcy później powróciła do pracy w Gminnej Radzie Narodowej Gminy Wawer. Na początku 1946 r została sekretarką w Referacie Pożarnictwa Warszawskiego Starostwa Powiatowego. 20 III 1946 r. aresztowano ją i osadzono w areszcie WUBP przy ul. Strzeleckiej 8 w Warszawie, a potem w więzieniu karno-śledczym Warszawa III przy ul. 11 Listopada. Śledztwo w jej sprawie trwało do 26 III 1946 r. Ustalono w nim, że W. Bobulska w czerwcu i wrześniu 1945 r. na zlecenie Piotra Wojtyszki ps. „Baca” – komendanta rejonu Otwock Delegatury Sił Zbrojnych (następnie w Zrzeszeniu Wolność i Niezawisłość) wydała cztery zaświadczenia tożsamości ze stemplami (in blanco) dla ukrywających się, byłych członków Armii Krajowej. Po śledztwie została umieszczona w więzieniu karno-śledczym Warszawa III przy ul. 11 Listopada. 11 X 1946 r. przedłożono jej postanowienie o pociągnięciu jej do odpowiedzialności karnej z art. 88 par. 1 oraz z art. 86 par. 2 KKWP. Akt oskarżenia przeciwko niej został sformułowany 30 X 1946 r. Rozprawa, podczas której na ławie oskarżonych zasiadło łącznie 38 osób (w tym W. Bobulska), rozpoczęła się 12 II 1947 r. Wyrokiem Wojskowego Sądu Rejonowego w Warszawie 14 II 1947 r. W. Bobulska została uniewinniona. Dzień później, po blisko 11-miesięcznym pobycie w więzieniu wyszła na wolność. Na początku lat pięćdziesiątych podjęła pracę jako starszy radca w Ministerstwie Przemysłu Drobnego i Rzemiosła. Później przeniosła się do Krakowa, gdzie w 1956 r. ponownie wyszła za mąż. Do śmierci pracowała jako kasjerka w jednej z nowohuckich aptek. Zmarła 25 Xl 1970 r. w Krakowie.