Henryk Krajewski vel Henryk Turowski vel Henryk Jezierski vel Henryk Rogowski vel Wasyl Biszko (1898-1989), “Jerzyk”, “Trzaska”, “Wicher”, “Eryk”, “Bąk”, “Leśny”, “Stanisław”, cichociemny, ppłk WP, dowódca 30 DP “Poleskiej” AK.

Urodził się 7 VII 1898 r. w Waśniewie (powiat mławski). W 1918 r. ukończył studium nauczycielskie w Warszawie. W latach 1917–1918 był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. W listopadzie 1918 r. wstąpił ochotniczo do WP. Brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 31 Pułku Piechoty Strzelców Kaniowskich. Ciężko ranny 2 VIII 1920 r. W okresie międzywojennym pełnił różne funkcje dowódcze.
W końcu sierpnia 1939 r. został mianowany dowódcą Ośrodka Zapasowego 4 DP w Rzeszowie. Ewakuował się na Węgry, gdzie został internowany. Dwukrotnie uciekał z obozu. Na początku stycznia 1940 r. dotarł do Francji. Wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych. Objął stanowisko dowódcy batalionu w 4 DP. Po upadku Francji ewakuował się do Wielkiej Brytanii. Na początku 1941 r. zgłosił się do służby w kraju. Został zrzucony do Polski w nocy z 6 na 7 I 1942 r. W lutym tego roku otrzymał przydział do Związku Odwetu w charakterze oficera szkoleniowego. W grudniu 1942 r. objął stanowisko szefa Oddziału IV (szkolenia) Kedywu KG AK. Zorganizował szkołę dywersji o kryptonimie „Zagajnik”. Od sierpnia 1943 r. kierował Centralą Zaopatrzenia Terenu kryptonim „Zegar”, „Stadion” obsługującej okręgi Wołyń, Polesie i Nowogródek. W maju 1944 r. otrzymał stanowisko komendanta Okręgu AK Polesie. W trakcie akcji „Burza” dowodził 30 „Poleską” DP AK. W końcu lipca 1944 r. na skutek zagrożenia ze strony Sowietów wydał rozkaz samorozwiązania tej jednostki. Część jego podkomendnych, która zdołała dotrzeć w okolice Warszawy, została rozbrojona przez NKWD i wywieziona do obozu na Majdanku, a stamtąd do łagrów sowieckich. Sam Krajewski przeniósł się do Otwocka pod Warszawą, gdzie nawiązał kontakt z miejscową konspiracją AK.
Aresztowany przez NKWD 11 XII 1944 r., przeszedł bardzo ciężkie śledztwo (miał w wyniku tortur połamane żebra). Został skazany przez Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie 23 IV 1945 r. na 10 lat więzienia. Odbity 28 VII 1945 r. na stacji Bąkowiec podczas transportu do więzienia we Wronkach przez oddziały poakowskie. Ujawnił się podczas amnestii w sierpniu 1945 r. Zmarł w Wołominie 16 XII 1989 r. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi.