Leon Mirecki (1905-2000), działacz Obozu Wielkiej Polski, członek Narodowej Organizacji Wojskowej i Armii Krajowej

Leon Mirecki ur. 21 II 1905 r. w Krakowcu, syn Dominika i Pauliny z d. Ścisławskiej. Pochodził z wielodzietnej rodziny - miał siedmioro rodzeństwa (Waleria, Bronisław, Janina, Adam, Kazimierz, Maria, Helena), które podobnie jak on zaangażowało się w działalność w strukturach Stronnictwa Narodowego. Po ukończeniu szkoły powszechnej w Ulanowie rozpoczął naukę w gimnazjum w Nisku. W roku 1920 jako 15 letni chłopak, brał udział w wojnie z bolszewicką Rosją. Walczył jako ochotnik w formacji paramilitarnej „Obywatelska Legia Ochotnicza”, za co otrzymał Krzyż 1920 Roku. W latach 1925-1933 studiował prawo początkowo na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, a następnie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W czasie studiów działał w Młodzieży Wszechpolskiej oraz Stronnictwie Narodowym (SN). W tym czasie zamieszkał w Zawierciu, gdzie założył placówkę Obozu Wielkiej Polski, której został kierownikiem. Był też członkiem Zarządu Powiatowego SN w Zawierciu oraz podjął współpracę ze związkiem zawodowym „Praca Polska”. Jako publicysta współpracował z pismem narodowym „Kurier Zachodni”, wychodzącym w Sosnowcu. Za swoją działalność polityczną był więziony przez władze sanacyjne przez 6 tygodni w więzieniu w Łomży. W latach 1934-1939 aplikował w kancelarii adwokackiej mec. Władysława Bereźnickiego w Ostrowi Mazowieckiej.
Pracę konspiracyjną zaczął już w październiku 1939 r. tworząc z działaczy SN z Ostrowi Mazowieckiej zalążki Narodowej Organizacji Wojskowej, a następnie został komendantem powiatowym NOW. W 1940 r. awansował na stanowisko inspektora Okręgu Warszawa-Wschód. W konspiracji posługiwał się pseudonimami „Leon” i „Szeliga”.  Pod koniec 1943 r. z obawy przed aresztowaniem przez Gestapo zdecydował się przenieść do Warszawy, gdzie został powołany na stanowisko zastępcy kierownika Centralnego Wydziału Organizacyjnego (CWO) SN. Po scaleniu NOW z AK pełnił funkcję inspektora w Komendzie Okręgu Białystok NOW-AK. Przez pierwsze trzy tygodnie powstania warszawskiego brał udział w walkach. Dostał się do niewoli niemieckiej, przeszedł przez obóz w Pruszkowie, z którego udało mu się zbiec. Od listopada 1944 r. został członkiem Zarządu Głównego SN. W sierpniu 1945 r. Zarząd Główny SN zlecił L. Mireckiemu misje przedostania się do Londynu i odebrania instrukcji od rządu premiera Tomasza Arciszewskiego, co do dalszej działalności w kraju. Niestety misja ta nie powiodła się, ponieważ
L. Mirecki został aresztowany dnia 15 VIII 1945 r. Po ponad rocznym, brutalnym śledztwie, podczas którego przebywał m.in. w areszcie Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (WUBP) w Warszawie przy ul. Strzeleckiej 8. 21 X 1946 r. został skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie na 5 lat więzienia. Na skutek amnestii został zwolniony z aresztu w marcu 1947 r. jednak w wyniku szykan stosowanych przez władzę, jego nazwisko nie znalazło się na liście adwokackiej, dlatego nie mógł podjąć pracy w zawodzie (wykonywał w tym czasie pracę fizyczną m.in. rąbiąc drzewo na opał dla szkół i przedszkoli). L. Mirecki został ponownie aresztowany 27 XI 1947 r. w związku ze sprawą Adama Doboszyńskiego – działacza SN. Został osadzony w Centralnym Więzieniu MBP Warszawa I przy ul. Rakowieckiej w Warszawie, gdzie poddano go ciężkiemu śledztwu. 19 VII 1949 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go na 7 lat więzienia – wyrok odsiadywał w Warszawie, Rawiczu oraz Strzelcach Opolskich.
Dnia 18 V 1954 r. odzyskał wolność i zamieszkał w Krakowie. Ukończył kurs przewodnika miejskiego jednak, gdy wyszła na jaw jego więzienna przeszłość zabroniono mu oprowadzać turystów. Ponownie zajął się dorywczą pracą fizyczną. W tym samym roku poślubił Irenę Szymanowską, z którą wspólnie wychował dwóch przybranych synów. Ponownie aresztowano go na dwa dni z uwagi na przypadkowy kontakt z przybyłym ze Stanów Zjednoczonych mecenasem Janem Sokołowskim. Po raz czwarty aresztowany został w sierpniu 1960 r. pod zarzutem organizowania konspiracyjnych spotkań dla studentów. Śledztwo objęło 30 osób, akt oskarżenia skierowano przeciwko 8 z nich, w tym L. Mireckiemu, który 29 V 1961 r. został uniewinniony i zwolniony z aresztu (w sumie w więzieniach Polski Ludowej spędził prawie 10 lat). Na początku lat 60-tych uzyskał wpis na listę radców prawnych i w tym zawodzie pracował do emerytury. W 1978 r. przejął funkcję nieformalnego przedstawiciela emigracyjnych władz SN w Polsce. W 1989 r. został członkiem reaktywowanego w kraju Stronnictwa Narodowego (zasiadał również w jego władzach), oraz pełnił funkcję honorowego prezesa Rady Naczelnej SN. L. Mirecki zmarł 21 II 2000 r. w Racławicach, w dniu swoich 95. urodzin. Pogrzeb L. Mireckiego  odbył się w 28 II 2000 r. o godz. 14 w kościele św. Karola Boromeusza na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.