Edmund Zakrzewski (1909-1946) „Zawada”, „Kora”, żołnierz zawodowy, członek ZWZ-AK, szef referatu II (wywiadowczego) w Komendzie Obwodu AK Pułtusk, szef wywiadu ROAK na powiat pułtuski, członek PPS.

Urodził się w Olszewcu, pow. Przasnysz 14 IX 1909 r., syn Jana i Marii z d. Zembrzuskiej W 1926 r. ukończył 7 klas szkoły powszechnej w Olszewcu i pracował w gospodarstwie rolnym swojej matki. W 1928 r. został wcielony do czynnej służby wojskowej, którą ukończył dwa lata później. Zgłosił się następnie do zawodowej służby wojskowej i do 1939 r. służył w 13 pp w stopniu sierżanta.

W 1939 r. brał udział w obronie Modlina i jako jeniec wojenny trafił do Stalagu IA, z którego został zwolniony w sierpniu 1940 r. pod pretekstem złego stanu zdrowia. W okresie okupacji niemieckiej udzielał pomocy w ucieczkach Żydów z getta w Makowie Mazowieckim. Na wiosnę 1942 r. wstąpił do AK, w czerwcu 1944 r. przydzielono mu zadania w II referacie wywiadu i kontrwywiadu w Obwodzie Pułtusk. Od września 1945 r. komendantem Obwodu Pułtusk, krypt. „Maciejka” był ppor. Konstanty Kociszewski ps. „Plon”, „Górka”, który wyznaczył Edmunda Zakrzewskiego na swojego zastępcę i jednocześnie szefa wywiadu w Komendzie Obwodu Pułtusk ROAK.

Pełnił tę funkcję od listopada 1945 r. do chwili aresztowania w dniu 15 II 1946 r. Śledztwo trwało do 14 IV 1946 r. Edmund Zakrzewski przebywał wówczas w Więzieniu Karno-Śledczym na warszawskiej Pradze przy ul. 11 listopada. W areszcie śledczym Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (WUBP) w Warszawie przy ul. Strzeleckiej 8 przesłuchiwał go oficer śledczy Ignacy Halicki. Edmund Zakrzewski został skazany przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie 17 V 1946 r. na karę śmierci. Zamordowano go 15 VII 1946 r. w więzieniu przy ul. 11 Listopada. Miejsce jego pochówku do dzisiaj pozostaje nieznane.