Augustyn Tadeusz Waluś (1895-1967), „Kornel”, oficer zawodowy, szef Oddziału IV Komendy Głównej Armii Krajowej (KG AK), podpułkownik dyplomowany piechoty. W konspiracji posługiwał się przybranym nazwiskiem Henryk Piotrowski.

Urodził się w Sopotni Małej, pow. Żywiec 24 VIII 1895 r., syn Pawła i Anny z d. Droździk. W 1914 r. A. T. Waluś ukończył szkołę średnią w Żywcu. Od marca 1914 r. przez pięć miesięcy był członkiem Związku Strzeleckiego w Żywcu. 13 IX 1914 r. został wcielony do armii austro-węgierskiej. 12 X 1915 r. został ranny. 30 XI 1916 r. dostał się do niewoli rosyjskiej, w której przebywał do czerwca 1918 r. Służbę w armii austriackiej zakończył w dniu 28 X 1918 r. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. 23 VI 1920 r. został ranny pod Prudnikiem. W latach 1930-1932 studiował w Wyższej Szkole Wojskowej w Warszawie. W sierpniu 1939 r. zajmował się zaopatrzeniem Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. Brał również udział w mobilizacji armii „Pomorze”.
Podczas wojny obronnej 1939 r. pełnił funkcję szefa Sztabu Grupy Operacyjnej „Wschód” 16. Pomorskiej Dywizji Piechoty pod dowództwem płk Stanisława Świtalskiego. A. T. Waluś został ranny nad Bzurą i przewieziony do szpitala wojennego w Radogoszczy. Pod koniec października 1939 r. uciekł ze szpitala dzięki pomocy rodziny, która przekazała mu cywilne ubrania oraz dokumenty na fałszywe nazwisko Henryk Piotrowski. Po ucieczce dostał się do Warszawy i zgłosił do sztabu Związku Walki Zbrojnej (ZWZ). W okresie okupacji niemieckiej pełnił funkcję szefa Oddziału IV (Kwatermistrzowskiego) KG AK. Oddział IV koordynował pracami służb uzbrojenia, intendentury, służby sanitarnej, geograficznej i weterynaryjnej. Podlegała mu także Wojskowa Służba Ochrony Powstania (WSOP). Przed wybuchem powstania warszawskiego mieszkał w Warszawie, przy ul. Miedzianej 18. A. T. Waluś brał udział w powstaniu warszawskim na Woli i Śródmieściu. Po upadku powstania dostał się do niewoli niemieckiej. 18 X 1944 r. został przetransportowany ze Stalagu 344 Lamsdorf do Oflagu II C Woldenberg. Otrzymał numer jeniecki 101419/318. Udało mu się zbiec podczas ewakuacji obozu zarządzonej przez Niemców na dzień 25 I 1945 r. Do Polski powrócił pieszo na wiosnę 1945 r. i został aresztowany przez NKWD w Warszawie. Więziono go w jednym z aresztów śledczych dzielnicy Warszawa-Włochy (przy ul. Cienistej 16 lub ul. Świerszcza 2). Następnie przetransportowano go do aresztu śledczego Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (WUBP) w Warszawie przy ul. Strzeleckiej 8, a później do obozu NKWD nr 10 w Rembertowie. Podczas akcji oddziałów poakowskich na obóz w nocy z 20 na 21 V 1945 r. udało mu się zbiec. W sierpniu 1945 r. ujawnił swoją przynależność do Armii Krajowej.
Został aresztowany przez służby bezpieczeństwa publicznego 22 X 1950 r. za działalność konspiracyjną. Zwolniono go na podstawie decyzji Wojskowej Prokuratury Rejonowej w Warszawie o umorzeniu sprawy. A. T. Waluś wyszedł na wolność w dniu 17 II 1951 r. Zmarł 17 XII 1967 r.