Kazimierz Pużak (1883-1950) „Bazyli”, „Czwartek”, „Grzegorz”, „Kazimierz Bazylewski”, „Kazimierz Buczek”, „Popielec”, „Sekret”, „Siciński”, „Styczeń”, „Styczyński”, działacz Polskiej Partii Socjalistycznej, przewodniczący podziemnego parlamentu – Rady Jedności Narodowej

Urodził się 26 VIII 1883 r. w Tarnopolu w rodzinie polsko-ukraińskiej. W 1905 r. rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu we Lwowie, których jednak nie ukończył. Od 1904 r. związany z Polską Partią Socjalistyczną, od 1906 r. z PPS – Frakcją Rewolucyjną. W kwietniu 1911 r. aresztowany przez Rosjan za działalność niepodległościową i skazany na 8 lat więzienia. Karę odbywał w twierdzy Szlisselburg do 1917 r. Od 1919 r. był członkiem Komitetu Wykonawczego Warszawskiej Rady Delegatów Robotniczych oraz Rady Naczelnej i Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS. W czasie wojny polsko-bolszewickiej pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Robotniczego Komitetu Obrony Warszawy. W okresie od 1921 do 1939 r. pozostawał na stanowisku sekretarza generalnego PPS. Był także posłem na Sejm RP (w latach 1919–1935).
W konspiracji niepodległościowej działał od października 1939 r. – jako sekretarz generalny PPS-WRN (Wolność – Równość – Niepodległość), od listopada 1939 r. także jako komendant główny Gwardii Ludowej PPS. W okresie od lutego 1940 do września 1941 i od marca 1943 do marca 1945 r. z ramienia PPS pełnił funkcję przewodniczącego podziemnego parlamentu – Politycznego Komitetu Porozumiewawczego, a następnie Krajowej Reprezentacji Politycznej i Rady Jedności Narodowej. Aresztowany przez NKWD w wyniku prowokacji pruszkowskiej 27 III 1945 r., został przewieziony na jedną noc do aresztu przy ul. Strzeleckiej 8 w Warszawie. Następnie wraz z 15 przywódcami Polskiego Państwa Podziemnego został wywieziony na Okęcie, skąd wszyscy odlecieli specjalnym samolotem do Moskwy, do więzienia NKWD na Łubiance. W procesie szesnastu przywódców  Polskiego Państwa Podziemnego, przeprowadzonego w dniach 18–21 czerwca 1945 roku, K. Pużak został skazany bezprawnie na 1,5 roku więzienia. Zwolniony w listopadzie 1945 r. powrócił do Polski, gdzie wznowił działalność niepodległościową w ramach podziemnego Krajowego Ośrodka PPS-WRN.
Aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa 16 V 1947 r. i skazany 19 XI 1948 r. przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie na karę 10 lat więzienia. Został zamordowany przez jednego ze strażników więziennych w Rawiczu 30 IV 1950 r.