Lucjan Szymański (1897-1945) „Janczar”, „Kamiński”, „Garda”, podpułkownik WP, ostatni komendant Podokręgu Wschodniego w Obszarze Warszawski AK

Urodził się 17 III 1897 r. w Białych Wodach na Ukrainie. Brał udział w I wojnie światowej w szeregach armii rosyjskiej. W 1917 r. ukończył szkołę oficerską w Kijowie. W tym samym roku wstąpił do I Korpusu Polskiego, gdzie służył m.in. w Legii Oficerskiej. Po rozbrojeniu korpusu przez Niemców w końcu 1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 1 Pułku Strzelców Konnych i 1 Dywizji Piechoty Legionów. W latach 1924–1925 ukończył kurs młodszych dowódców kawalerii w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W latach 1930–1934 służył w Korpusie Ochrony Pogranicza jako dowódca Szwadronu Kawalerii „Iwieniec”.
Brał udział w stopniu majora w wojnie obronnej 1939 r. jako kwatermistrz i II zastępca dowódcy 11 Pułku Ułanów Legionowych. W końcu września dostał się do niewoli niemieckiej pod Krasnobrodem, z której szybko zbiegł i rozpoczął działalność konspiracyjną w ramach ZWZ. Od listopada 1941 r. był inspektorem w Podokręgu Wschodnim Obszaru Warszawskiego AK. 8 VIII 1944 r. przejął funkcję komendanta tej struktury po zatrzymanym przez NKWD płk. Hieronimie Suszczyńskim „Szelidze”.
Aresztowany przez sowiecki aparat bezpieczeństwa 23 XII 1944 r. Skazany 21 II 1945 r. przez Sąd Garnizonowy w Warszawie na karę śmierci i 5 III 1945 r. zamordowany w Więzieniu Karno-Śledczym MBP Warszawa III przy ul. 11 Listopada w Warszawie. Ciało zostało zakopane w nieznanym miejscu. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Walecznych.