Witold Bieńkowski (1906-1965) „Kalski”, „Jan” vel Jan Boleński, polski polityk, oficer kontrwywiadu Armii Krajowej. 

Urodził się w Warszawie 8 XI 1906 r. w rodzinie Grzegorza Bieńkowskiego i Emilii zd. Bzowskiej. Uczył się m.in. w Gimnazjum Ludwika Lorentza (od 1918) oraz Gimnazjum księży Marianów na warszawskich Bielanach. W latach 1928–1930 przebywał w zakonie Marianów, gdzie pełnił rolę wychowawcy młodzieży. Wkrótce potem opuścił jednak zakon i podjął pracę guwernera u bogatych ziemiańskich rodzin. Jeszcze w czasie nauki w gimnazjum rozpoczął działalność społeczną m.in. brał udział w zjazdach Stowarzyszenia Katolickiego Młodzieży Akademickiej "Odrodzenie". Na początku lat trzydziestych rozpoczął współpracę z pismem "Głos Narodu", a od 1935 r. z poznańską "Kulturą" i "Ruchem Katolickim". W latach 1938-1939  ukazały się jego pierwsze powieści "Ich dom" oraz "Złote Krzyże".
W działalność konspiracyjną. zaangażował się  w styczniu 1940 r, początkowo w organizacji "Miecz i Pług". Od lipca 1940 r. związał się z Komendą Obrońców Polski. W kolejnych miesiącach był m.in. redaktorem naczelnym pisma "Polska żyje" i "Orlęta". W czerwcu 1941 r. wraz z m.in. mjr. Janem Włodarkiewiczem zaangażował się w tworzenie tajnej organizacji katolickiej - Front Odrodzenia Polski. Redagował także pisma tej organizacji - "Prawdę" oraz "Prawdę dnia". We wrześniu 1942 r. wraz z Zofią Kossak (również członkinią FOP)  współtworzył Tymczasowy Komitet im. Konrada Żegoty, którego zadaniem było niesienie pomocy Żydom. Kilka miesięcy później na miejsce Komitetu powołana została Rada Pomocy Żydom „Żegota”. Od października 1942 r. W. Bieńkowski był pracownikiem Delegatury Rządu na Kraj – kierował Międzyorganizacyjnym Porozumieniem Pomocy Więźniom wchodzącym w skład Departamentu Spraw Wewnętrznych Od  lutego 1943 r. kierował także referatem żydowskim (referat Żegoty), który również podlegał Delegaturze Rządu. Na jesieni 1944 r. W. Bieńkowski znalazł się na terenach zajętych przez Armię Czerwoną. Wówczas wraz z grupą wyższych oficerów AK oraz pracowników Delegatury Rządu powołał do życia nową konspiracyjną organizację – Polska Organizacja Niepodległościowa (POW). W nowo powstałej strukturze pełnił funkcję komisarza do spraw cywilnych. W dniu 5 XII1944 r. został aresztowany przez funkcjonariuszy sowieckich w Miedzeszynie. Początkowo osadzony został w areszcie NKWD w Warszawie przy ul. Strzeleckiej 8, następnie w obozie NKWD w Rembertowie, z którego udało mu się zbiec w maju 1945 r. w trakcie rozbicia obozu przez oddziały poakowskie.
Po ucieczce z obozu, na mocy amnestii, ujawnił się i nawiązał kontakt z Bolesławem Piaseckim. Został wtedy redaktorem tygodnika "Dziś i Jutro". W styczniu 1947 r. został wybrany (z listy działaczy katolickich popierających rząd) na posła do Sejmu Ustawodawczego, stworzył wraz z Aleksandrem Bocheńskim i Janem Frankowskim Katolicko-Społeczny Klub Poselski (cała trójka wywodziła się ze środowiska pisma "Dziś i Jutro"). W latach 1949-1953 pracował jako referent społeczny w sekretariacie Prymasa Polski ks. kardynała Stefana Wyszyńskiego, a od sierpnia 1959 do lutego 1960 był kierownikiem działu religijnego pisma „Za i Przeciw”. W. Bieńkowski zmarł 21 III 1965 r. w Warszawie  i został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.