Zygmunt Marszewski (1897-1982) “Kazimierz”, podpułkownik WP, ostatni komendant Obszaru Warszawskiego AK.

Urodził się 10 IV 1897 r. w m. Orle (Rosja). Studiował medycynę na Uniwersytecie w Moskwie. Na początku 1915 r. został powołany do armii rosyjskiej. Ukończył Aleksandrowską Szkołę Piechoty. W 1917 r. wstąpił do I Korpusu Polskiego, w którym pełnił różne funkcje dowódcze. Po rozbrojeniu korpusu przez Niemców przedostał się na Ukrainę – do 4 Dywizji Strzelców Polskich. Po jej powrocie do kraju w lecie 1919 r. znalazł się w szeregach Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, w czasie której został ranny. W latach 1924–1925 ukończył kurs młodszych dowódców w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. W 1934 r. otrzymał stanowisko zastępcy dowódcy 7 Pułku Ułanów Lubelskich, trzy lata później inspektora południowej grupy szwadronów kawalerii Korpusu Ochrony Pogranicza.
Brał udział w wojnie obronnej 1939 r. w szeregach Nowogródzkiej Brygady Kawalerii jako dowódca 4 Pułku Strzelców Konnych. W końcu września został dwukrotnie ranny. W konspiracji niepodległościowej (ZWZ-AK) działał od czerwca 1940 r. W połowie 1943 r. objął stanowisko inspektora w Obszarze Warszawskim AK. W czasie powstania warszawskiego przebywał w Milanówku. 14 VIII 1944 r. został wyznaczony na stanowisko komendanta Podokręgu Zachodniego AK, którym jednak faktycznie nie dowodził. 4 X 1944 r. przejął po gen. Albinie Skroczyńskim „Łaszczu” funkcję komendanta Obszaru Warszawskiego AK. 16 I 1945 r. wydał rozkaz o samolikwidacji podległych sobie struktur konspiracyjnych.
Aresztowany 26 II 1945 r. przez NKWD, trafił do aresztu przy ul. Strzeleckiej 8 w Warszawie. Został zwolniony bez wyroku po blisko dziesięciomiesięcznym śledztwie. Zmarł w Warszawie 19 X 1982 r. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Niepodległości i dwukrotnie Krzyżem Walecznych.