Henryk Borucki vel Alfred Rawski, Maria Wysocka (1913 - 1969), „Czarny”, komendant główny Komendy Obrońców Polski (KOP), komendant główny Polskiej Armii Ludowej (PAL), generał brygady PAL.

Urodził się w Warszawie 26 X 1913 r., syn Władysława i Władysławy z d. Łoniewskiej. Ukończył dwie klasy Gimnazjum Państwowego im. Władysława IV w Warszawie. W latach 1928-1931 uczęszczał do Męskiej Szkoły Handlowej Koła Prażan. Po jej ukończeniu, do 1933 r. studiował na Wydziale Finansowo-Ekonomicznym Szkoły Nauk Politycznych w Warszawie. Ukończył także kurs Wojskowej Szkoły Gazowej przy Politechnice Warszawskiej. Od 1933 r. pełnił funkcję referenta wojskowego, od 1936 r. pracował jako referent obrony przeciwlotniczej w Zakładach Amunicyjnych „Pocisk” w Rembertowie, a także był głównym instruktorem Drużyn Ratowniczych PCK. Wykładał na Uniwersytecie Warszawskim chemię i obronę przeciwlotniczą. W broszurze „Gazy bojowe, obrona przeciwgazowa i ratownictwo zatrutych gazami bojowymi” opublikowano wykłady Henryka Boruckiego z lat 1933-1934.  

We wrześniu 1939 r. Henryk Borucki znalazł się wraz z administracją Zakładów „Pocisk” na Lubelszczyźnie. W Głównej Składnicy Uzbrojenia nr 2 we wsi Stawy (obecnie jedno z osiedli w Dęblinie) sprawował funkcję komendanta parku amunicyjnego. Był założycielem antysowieckiej organizacji konspiracyjnej pod nazwą plutony „Czarnych”, działającej na terenach Lubelszczyzny i Lwowa. Zdekonspirowany przez władze sowieckie Borucki powrócił do Warszawy. Nawiązał kontakt z mjr. Bolesławem Studzińskim „Bohdanem Niteckim”, komendantem głównym Komendy Obrońców Polski (KOP) i włączył się w działalność tej organizacji. W październiku 1939 r. został dowódcą założonej przez siebie w Warszawie organizacji Gwardia Ludowa (GL).  Od momentu scalenia GL i KOP w połowie października 1939 r., Henryk Borucki pełnił funkcję komendanta Okręgu Warszawa KOP. Stanowisko komendanta głównego KOP objął w 1940 r. po śmierci mjr. Bolesława Studzińskiego. Od połowy kwietnia 1940 r. Borucki pełnił funkcję przewodniczącego „Komitetu Porozumiewawczego Organizacji Niepodległościowych”, w skład którego wchodziły organizacje: „Polska Organizacja Wojskowa”, „Związek Czynu Zbrojnego”, „Tajna Armia Polska”, „Legia Akademicka”, „Organizacja Wojskowa”, „Przemysł Wojskowy”, „Jutro Polski Niepodległej”, „Miecz” i „Pług”. Henryk Borucki został aresztowany przez gestapo w dniu 16 I 1941 r. w Warszawie w mieszkaniu przy ul. Rakowieckiej 39 m 14. Przesłuchiwano go w siedzibie gestapo w alei Szucha, znaleziono przy nim materiały organizacyjne, rozkazy oraz jego pamiętnik. Od kwietnia 1941 r. przebywał na Pawiaku. Początkowo zatrudniony został w kuchni, następnie pełnił rolę pisarza III Oddziału. „Czarny” starał się utrzymywać kontakt z kierownictwem KOP, z więzienia przesyłał artykuły publikowane na łamach pisma KOP „Polska Żyje”. 2 III 1942 r. zbiegł z Pawiaka wraz z innymi więźniami dzięki pomocy osób trzecich. Ponownie aresztowany w Warszawie przy ul. Koszykowej w dniu 9 VI 1942 r. Przetrzymywany w siedzibie gestapo w alei Szucha, złożył pisemne wyjaśnienie dotyczące organizacji niepodległościowych działających na terenie kraju i za granicą, istniejących drogach łącznościowych, kurierskich i radiowych. 17 I 1943 r. zbiegł z transportu do obozu koncentracyjnego na Majdanku (KL Lublin), z pociągu na odcinku między Otwockiem a Celestynowem i w dalszym ciągu pełnił stanowisko komendanta głównego KOP. Po utworzeniu w kwietniu Polskiej Armii Ludowej (początkowo funkcjonowała nazwa Armia Ludowa), został mianowany jej komendantem głównym. Henryk Borucki związany był również z wydawanym od września 1943 r. pismem „Kurier”, w którym publikował artykuły i podpisane przez niego rozkazy jako komendanta głównego KOP i PAL. Latem 1944 r. posługiwał się dokumentami na przybrane nazwisko Alfred Rawski. 21 I 1945 r. Henryk Borucki wydał rozkaz o rozwiązaniu PAL, tym samym poparł komunistyczny zamach stanu w Polsce. W tym samym miesiącu zgłosił się również do ludowego Wojska Polskiego. Po rozwiązaniu PAL, większość członków ujawniła się, jednak Borucki pozostał w podziemiu i kontynuował swą działalność powołując do życia nową organizację pod nazwą Polskie Stronnictwo Demokratyczne (PSD).

9 III 1945 r. zatrzymany w Warszawie przez UBP i oskarżony o współpracę z okupantem niemieckim jako agent gestapo. Henryk Borucki przebywał w areszcie śledczym Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (WUBP) w Warszawie przy ul. Strzeleckiej 8, a następnie w więzieniu Warszawa Mokotów. Podczas przesłuchań potwierdził dwukrotne aresztowanie przez gestapo oraz ucieczkę z transportu na Majdanek, zorganizowaną w 1943 r. przez Niemców. W trakcie śledztwa przyznał, że przystał na werbunek do gestapo ze względu na potrzeby organizacji podziemnej. Zeznał również, że został zwerbowany do organizacji „Muszkieterzy” utworzonej na terytorium okupowanej Polski w 1940 r. przez wywiad angielski. Henryk Borucki czekał na proces przez wiele lat – dopiero w 1952 r. skierowano przeciw niemu akt oskarżenia. Dwa lata później, Sąd Wojewódzki m.st. Warszawy skazał Henryka Boruckiego na 15 lat więzienia i 10 lat pozbawienia praw publicznych. 11 I 1955 r. Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok. Henryk Borucki został zwolniony z więzienia 5 V 1956 r., a dwa lata później uniewinniony. Objął wówczas funkcję przewodniczącego komitetu organizacyjnego Klubu Byłych Więźniów Politycznych Pawiaka. Zmarł 10 VI 1969 r. w Warszawie, pochowano go na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.