Szymon Poradowski (1909-1983) - harcerz, członek Stronnictwa Narodowego

Szymon Poradowski ps. Franciszek Dembowski, Piotr urodził się 18 VII 1909 r. w miejscowości Ogrody (dziś jedna z dzielnic Kalisza) w rodzinie inżyniera Stanisława Poradowskiego i Wandy z d. Bienieckiej. Uczęszczał do gimnazjum i liceum im. Tadeusza Kościuszki w Kaliszu. Od 1920 r. należał także do Związku Harcerstwa Polskiego, w którym w późniejszych latach pełnił funkcję instruktora oraz podharcmistrza. W 1927 r. zdał egzamin maturalny. W tym samym roku podjął studia na wydziale matematyczno-przyrodniczym Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończył w 1932 r. Rok później rozpoczął pracę nauczyciela chemii, geografii i biologii w gimnazjum nr 74 na warszawskich Bielanach. W latach 1932-1945 należał do Towarzystwa Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych. Od 1933 r. był członkiem Stronnictwa Narodowego (SN) w Warszawie pełniąc m.in. funkcję komisarza Narodowej Organizacji Gimnazjalnej. Po wybuchu II wojny światowej kontynuował działalność polityczną.
W październiku 1939 r. wraz z Karolem Stojanowskim oraz Jędrzejem Giertychem założył polityczno-wojskową organizację konspiracyjną Narodowo-Ludowa Organizacja Wojskowa (NLOW), która prowadziła działalność do jesieni 1942 r. 17 VII 1940 r. ożenił się z Wandą Sprusińską, z którą miał troje dzieci. W listopadzie 1942 r. działacze NLOW oraz secesjoniści ze SN podjęli bliską współpracę z Grupą Szańca (działaczami narodowymi wywodzącymi się z przedwojennego ONR ABC) i utworzyli Narodowe Siły Zbrojne (NSZ). Dnia 8 III 1943 r. Sz. Poradowski brał udział w specjalnej konferencji, podczas której powołana do życia została Tymczasowa Narodowa Rada Polityczna, pełniąca zwierzchnictwo nad Narodowymi Siłami Zbrojnymi oraz Służbą Cywilną Narodu. Po scaleniu AK i NSZ powrócił w szeregi SN. W czasie powstania warszawskiego, wraz z rodziną przebywał w Boernerowie. W pierwszej połowie 1945 r., w momencie aresztowania 16 przywódców Polskiego Państwa Podziemnego w Pruszkowie, był jednym z głównych polityków pozostającego w konspiracji SN. W sierpniu 1945 r. wraz z m.in. Janem Bielawskim, Karolem Stojanowskim i Kazimierzem Kobylańskim, wszedł w skład komitetu legalizacyjnego SN. Dnia 23 VIII 1945 r. ów komitet wystosował specjalny list skierowany do przewodniczącego Krajowej Rady Narodowej Bolesława Bieruta o pozwolenia na legalną działalność SN. Sz. Poradowski po raz pierwszy został aresztowany przez władze komunistyczne dnia 19 X 1945 r. Osadzono go w areszcie Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (WUBP) przy ul. Strzeleckiej 8, a następnie w Urzędzie Bezpieczeństwa Publicznego m. st. Warszawy (UBP) przy ul. Cyryla i Metodego 4. Śledztwo w jego sprawie trwało dwanaście miesięcy. Sz. Poradowski został oskarżony z art. 1 Dekretu o Ochronie Państwa o działalność w nielegalnej organizacji (Stronnictwo Narodowe). Dnia 21 X 1946 r. Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie skazał go na karę 7 lat więzienia. W wyniku amnestii wyrok, który odbywał w Więzieniu Karno-Śledczym MBP Warszawa III przy ul. 11 Listopada w Warszawie, złagodzono do 5 lat. W wyniku kolejnej amnestii, dnia 10 III 1947 r. wyszedł na wolność i wraz z rodziną przeniósł się do Wrocławia. Ponownie aresztowany w dniu 7 IX 1947 r. w związku ze sprawą Adama Doboszyńskiego. W kolejnych dniach przewieziono go do Warszawy i umieszczono w Centralnym Więzieniu MBP Warszawa I przy ul. Rakowieckiej w Warszawie. Kolejne śledztwo trwało ponad dwa lata i zakończyło się wyrokiem skazującym na 8 lat więzienia (23 IX 1949 r.). Karę odbywał w Centralnym Więzieniu MBP we Wronkach. Dnia 14 III 1953 r. został zwolniony na mocy amnestii. Po wyjściu z więzienia pracował m.in. w Zakładzie Biologii Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego we Wrocławiu. W 1966 r. uzyskał stopień doktora jednak władze komunistyczne nie wyraziły zgody by podjął zatrudnienie na Uniwersytecie Wrocławskim. Sz. Poradowski zmarł 29 V 1983 r. we Wrocławiu. Został pochowany w podkaliskim Kokaninie.