Włodzimierz Kozakiewicz (1911-1954) „Barry”, „Bary”, „Bari”, major PKB-AK-NZW, działacz Stronnictwa Narodowego.

 

Włodzimierz Kozakiewicz ps. „Barry”, „Bary”, „Bari”, ur. 22 XI 1911 r w Ciechanowie.  Major PKB-AK-NZW, działacz Stronnictwa Narodowego (SN) – przed II wojną światową prowadził koło SN w Skolimowie. Szkołę średnią ukończył w Toruniu. W latach 1932–1933 odbył służbę wojskową w szeregach Korpusu Ochrony Pogranicza, po czym podjął pracę w Fabryce Przetworów Chemicznych w Starołęce pod Poznaniem na stanowisku kierownika gospodarczego. W latach 1937–1938 pracował w Cukrowni Ciechanów. Podczas wojny obronnej 1939 r. walczył w 42 Pułku Piechoty WP. Działalność niepodległościową kontynuował jako członek Narodowej Organizacji Wojskowej i Narodowych Sił Zbrojnych w grupie płk. Aleksandra Góralczyka „Topora” oraz współtwórca Samodzielnego Batalionu im. bryg. Czesława Mączyńskiego (Piaseczno–Konstancin-Jeziorna). W okresie okupacji pracował w Mirkowskiej Fabryce Papierów w Jeziornej na stanowisku komendanta Straży Fabrycznej. Od 1943 r. służył w Państwowym Korpusie Bezpieczeństwa podległym Delegaturze Rządu RP na Kraj. Na początku 1944 r. objął dowództwo batalionu szturmowego „Wkra” Komendy PKB m.st. Warszawy. W czasie powstania warszawskiego dowodził oddziałem powstańczym „Barry” (utworzonym z członków Batalionu PKB „Wkra”), wchodzącym w skład Zgrupowania AK „Sosna”. Brał m. in. udział w walkach o Ratusz przy Placu Teatralnym, Pałac Blanka oraz siedzibę Banku Polskiego. Od 9 do 25 VIII pełnił funkcję dowódcy Żandarmerii AK Grupy „Północ”. Funkcję tę pełnił również podczas ewakuacji oddziałów powstańczych ze Starówki do Śródmieścia pod koniec sierpnia 1944 r. Odpowiadał m.in. za nadzorowanie włazu do kanałów na pl. Krasińskich. Po upadku powstania trafił do niewoli niemieckiej – przebywał w obozie jenieckim Lamsdorf oraz w oflagu IIC Woldenberg (nr 101494/318). Powrócił do Polski na początku 1945 r. i został pierwszym komendantem Pogotowia Akcji Specjalnej w Komendzie Głównej Narodowego Zjednoczenia Wojskowego. 11 IV 1945 r. został aresztowany przez NKWD i przekazany do dyspozycji Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (WUBP) w Warszawie. Przebywał m.in. w areszcie przy ul. Strzeleckiej 8. Następnie trafił do obozu w Rembertowie, skąd w nocy z 20/21 V 1945 r., w wyniku akcji oddziału ppor. Edwarda Wasilewskiego „Wichury”, udało mu się zbiec wraz z częścią więźniów. Ukrywał się, po czym został ponownie schwytany i skierowany z powrotem do obozu. Uniknął jednak rozstrzelania. Postanowienie o umorzeniu śledztwa za przynależność do AK podpisał kierownik Wydziału Śledczego WUBP w Warszawie por. Jerzy Łobanowski 8 IX 1945 r. W latach 1945–1948 Kozakiewicz pracował w Krapkowickich Zakładach Papierniczych Fabryki Papieru na Dolnym Śląsku jako asystent kierownika technicznego oraz kierownik wydziału gospodarczego. Od 1948 r. podjął pracę w Zarządzie Głównym RSW „Prasa” – Biuro Druków w Referacie Papierniczym przy ul. Bagatela w Warszawie. Na początku lat pięćdziesiątych XX w. Ministerstwo Bezpieczeństwa Publicznego (MBP) wznowiło śledztwo w sprawie rzekomego tworzenia nielegalnej organizacji przez Kozakiewicza. Rozpracowanie wstępno-agencyjne krypt. „Delta” zostało założone na podstawie „Planu operacyjnych przedsięwzięć z dnia 4 III 1953 r. Likwidację struktur tworzonej organizacji planowano uzgodnić z Departamentem Śledczym na drugą połowę stycznia 1954 r. W. Kozakiewicz zmarł 11 III 1954 r. prawdopodobnie na chorobę nowotworową. Został pochowany na cmentarzu parafialnym przy ul. Kościuszki w Piasecznie.