Feliks Zaremba vel Janusz Sosnowski „Żmudzin” – żołnierz AK, KEDYW

Feliks Zaremba (1922-1993) „Żmudzin”, ppor. WP, dowódca Pododdziału Dywersji Bojowej „Radość” w VII Obwodzie AK „Obroża”.

 Urodził się 27 III 1922 r. w Łomży. Jako harcerz, od września 1939 do marca 1940 r. działał w zorganizowanej przez siebie grupie bojowej w Radości. 20 III 1940 r. został zaprzysiężony i przyjęty do Szarych Szeregów oraz mianowany dowódcą Oddziału Bojowego „Radość”. Od maja 1941 do listopada 1942 r. należał do Oddziałów Specjalnych AK w VII Obwodzie AK „Obroża”, a następnie w latach 1942–1943 ukończył konspiracyjną Szkołę Podchorążych Piechoty w stopniu plutonowego podchorążego. Od listopada 1942 do 1 maja 1944 r. był w Kedywie – w Oddziale Dyspozycyjnym VII Obwodu AK Warszawa Prawobrzeżna zwanego potocznie „Skrytym”. F. Zaremba był dowódcą pododdziału „Radość”. Brał udział we wszystkich akcjach oddziału, m.in. w wysadzaniu i niszczeniu niemieckich transportów wojskowych na linii Warszawa–Celestynów i Warszawa–Mińsk Mazowiecki (przeprowadził co najmniej 8 takich akcji), niszczył dokumenty władzy okupacyjnej, środki łączności itp. W styczniu 1944 r. wraz z kpr. Jerzym Mrozowskim „Nemo” zlikwidował magazyn broni oddziału podczas akcji policyjnej SD z Warszawy, nie pozwalając, aby wpadł w ręce wroga. Od 1 V do 15 VIII 1944 r. w Obwodzie VII „Obroża” Rejon IV „Fromczyn”. W sierpniu 1944 r. został mianowany podporucznikiem. Aresztowany w marcu 1945 r. w Warszawie, trafił do aresztu Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego (WUBP) przy ulicy Strzeleckiej, a następnie do obozu kontrolno-filtracyjnego NKWD w Rembertowie, skąd 21 V 1945 r. uciekł wraz ze swoją narzeczoną Danutą Szymańską ps. „Monika”. Ukrywał się w Gdańsku pod zmienionym nazwiskiem. Ujawnił się 5 X 1945 r. Był wielokrotnie aresztowany i szykanowany przez aparat bezpieczeństwa PRL aż do lat siedemdziesiątych. Zmarł 18 I 1993 r. w Warszawie, został pochowany na cmentarzu w Falenicy-Aleksandrowie. Odznaczony Orderem Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych.