Wacław Franciszek Dlouhy "Alfred", "Wacek" (1892 – 1972) - prokurator, żołnierz ZWZ/AK, powstaniec warszawski

Wacław Franciszek Dlouhy (21.09.1892 – 18.03.1972) ps. Alfred, Wacek, urodził się  we Lwowie w rodzinie Wacława i Marii z d. Skórkowskiej. Uczęszczał do gimnazjum w Tarnowie, z którego za działalność w nielegalnej organizacji został wydalony. W 1910 r. zdał eksternistyczny egzamin maturalny w III Gimnazjum im. Jana III Sobieskiego w Krakowie. W 1914 r. wyjechał do Wiednia gdzie rozpoczął studia prawnicze na tamtejszym uniwersytecie. Na początku 1917 r. został wcielony do armii austro-węgierskiej - pełnił w niej funkcję kancelisty w piotrkowskim sądzie wojskowym. W tym czasie współpracował również z redakcjami czasopism „Dziennik Narodowy” i „Wiadomości Polskie”. Równocześnie utrzymywał tajne kontakty z Polską Organizacją Wojskową, którą informował o zamierzeniach austriackich władz policyjnych i wojskowych na terenie Piotrkowa i okolic. Po klęsce Państw Centralnych uczestniczył w przejmowaniu władzy w Piotrkowie przez polską administrację. Od 7 października 1919 r. (do 1928 r.) pełnił funkcję podprokuratora Sądu Okręgowego w Piotrkowie. Politycznie związany był od 1917 r. z Polskim Stronnictwem Ludowym ”Wyzwolenie” (do 1922 r.), a następnie z PSL „Piast” (do 1923 r.). W 1920 r. zawarł związek małżeński z Janiną Świerczyńską. W latach 1920−1928 zasiadał w zarządzie Związku Kółek Rolniczych w Piotrkowie Trybunalskim.  Od 11 maja 1928 r. do 30 czerwca 1931 r. był prokuratorem Sądu Okręgowego w Płocku, a 12 października 1932 r. mianowany prokuratorem Sądu Najwyższego. Po wybuchu II wojny światowej zaangażował się w działalność konspiracyjną w Związku Walki Zbrojnej i następnie w Armii Krajowej – pracował w Oddziale VII (Finanse i Kontrola) Komendy Głównej ZWZ/AK, w Wydziale Produkcji Banknotów. W lipcu 1942 r. został aresztowany przez gestapo i umieszczony w więzieniu na Pawiaku, w którym przebywał do 13 stycznia 1943 r. Do wybuch powstania warszawskiego był redaktorem konspiracyjnego czasopisma „Prawo Polski”. Na początku sierpnia 1944 r. został przewieziony przez Niemców do obozu w Pruszkowie a następnie przebywał w Grodzisku Mazowieckim. W grudniu 1944 r. wziął udział w zjeździe konsolidacyjnym Obozu Polski Walczącej i Konwentu Organizacji Niepodległościowych w Podkowie Leśnej. W lutym 1945 r. został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i przewieziony do aresztu WUBP przy ul. Strzeleckiej 8 w Warszawie. Trafił do obozu NKWD w Rembertowie skąd w maju 1945 r. został przewieziony do więzienia w Rawiczu. Na wolność wyszedł w lecie 1945 r. w wyniku amnestii. W kolejnych miesiącach został referentem Wydziału Administracyjnego Ministerstwa Sprawiedliwości - funkcję tę sprawował do lutego 1950 r. W czerwcu 1952 r. ponownie aresztowany i umieszczony w więzieniu mokotowskim. Dnia 30 grudnia 1952 r. W. Dlouhy został skazany na 6 lat więzienia za przedwojenną antykomunistyczną działalność w instytucjach państwowych oraz członkostwo w Instytucie Naukowego Badania Komunizmu - ostatecznie karę złagodzono do 3 lat więzienia. 9 października 1953 r. został przedterminowo zwolniony z więzienia i podjął pracę w Związku Spółdzielni Przemysłowych i Rzemieślniczych m. st. Warszawy. Po październiku 1956 r. aż do emerytury pracował jako adwokat. W. Dlouhy zmarł 18 marca 1972 r.